شمارهٔ ۱۱۶

سرمهٔ ناز ازان چشم سیه می‌ریزد

یک جهان فتنه ازان طرز نگه می‌ریزد

برگ گل قابل آن سرو کجاست

بستهٔ خویش عبث غنچه ز ته می‌ریزد