شمارهٔ ۹۷

از طپیدن دمی نیاسوده است

تا دلم بود این‌چنین بوده است

با رقیبان به باغ فرمودن

من ندانم تو را که فرموده است

مزن انگشت بر لبم زنهار

که حدیثم شکایت‌آلوده است