شمارهٔ ۳۴

تا فرود آمدی به خانهٔ ما

سرمه شد خاک آستانهٔ ما

می‌فشاند نمک به دیدهٔ خواب

طرفه شوری‌ست در فسانهٔ ما

آتش ما نمی‌شود خاموش

نَفِتد از زبان زبانهٔ ما