شمارهٔ ۳۲۷

داریم زخم‌خوردهٔ تیغ بتان دلی

هر پاره ازوست چو سیماب بسملی

پیمانه‌ام هنوز نگردیده است پر

رخصت بده که پیش تو خالی کنم دلی

یارب به آب دیدهٔ ما نیز رحم کن

محروم از در تو نرفته است سایلی