شمارهٔ ۳۰۹

گشته تا پیدا ازن رخسار گلگون آبله

دانه یاقوت را کرداست دل خون آبله

هیچ‌کس را آبله مانند من در دل نبود

کوهکن در دست و در پا داشت مجنون آبله

راز ما خونین‌دلان در پرده رسوا می‌شود

از برون حال درون ما ببین چون آبله