شمارهٔ ۷۲

یک خانه ز بیداد تو آباد نمانده است

بس کن که دگر هیچ ز بیداد نمانده است

گیرم که به فریاد ازو داد ستانم

لیکن چه کنم طافت فریاد نمانده است