شمارهٔ ۴۹

بدم بخنده که آن یار موسم شادیست

خوشم به گریه که با من رفیق هر وادی است

به قتلگاه وفا پوست‌کنده می‌گویم

که کار غمزهٔ بی‌رحم یار جلادیست