شمارهٔ ۳۳

ای دلِ بی‌خبر آن سرو روان را دریاب

های غفلت‌زده عمر گذران را دریاب

حسرت تیر تو در خاک نشانده‌ست مرا

آخر ای شوخ کماندار نشان را دریاب