شمارهٔ ۲۸

باید به‌سان شمع گذشتن ز جان مرا

کین تب برون نمی‌رود از استخوان مرا

منّت خدای را که چو نی پر ز ناله هست

هرچند خالی است ز مغز استخوان مرا