شمارهٔ ۲۰۷

خورده‌ام از تیغ او زخمی که گویم واه واه

ای خدا از چشم زخم سوزنم داری نگاه

من که بر ضعفم پر کاهی گرانی می‌کند

حیرتی دارم که چون برداشتم کوه گناه