شمارهٔ ۱۴۱

بس که بر بمسل شدن‌ها دل نهادم در قفس

با فراغ بال داد ناله دادم در قفس

کردم از شوق گرفتاری دو منزل را یکی

زاشیان پرواز تا کردم فتادم در قفس