شمارهٔ ۱۳۲

دل از اندیشهٔ دارین غم پهلوی غم دارد

ز فکر این دو خانه چون کمان پشتم دو خم دارد

گرفتار تو هرجا پا گذارد شور برخیزد

چو شخص پای در زنجیر شیون در قدم دارد