غزل شمارهٔ ۲۴۱

خداوندا! به آن نور نظر در دیده جا بنما

به قدر انتظار ما جمال مدعا بنما

نه رنگی از طرب داریم و نی از خرّمی بویی

چمن گم کرده‌ایم، آیینهٔ ما را به ما بنما

شفیع جرم مهجوران به‌جز حیرت چه می‌باشد؟

به حق دیدهٔ بیدل، که ما را آن لقا بنما