شمارهٔ ۶۱ - در حق دلبر کاتب گفته

تا بدیدم که شد از دست تو ای جان پدر

قلم چون زر بر کاغذ چون سیم روان

من به امید وصال تو به کردار قلم

لاغر و زرد و نوان گشتم و گریان و دوان

من بسان قلم ار روزی فرمان دهیم

به سر خود چو قلم گردم پیش تو روان