خرابات
- بخش ۱ - مختصری از کتاب مثنوی مسمّی به خرابات
- بخش ۲ - در گشایش این نامهٔ نامی و درج گرامی گوید
- بخش ۳ - در صفت دنیای ناپایدار که قبله کج نظران و دام فریب بی خبران است و مذمّت اهل آن گوید
- بخش ۴ - در تحسر فرقت رفتگان و تذکر حال گذشتگان گوید
- بخش ۵ - در سماع سخن از شیخ مصلح الدّین سعدی شیرازی و تأثیر آن نغمه پردازی
- بخش ۶ - ذکر تلقین ارشادمآب استادی نوٌر الله مضجعه
- بخش ۷ - در خطاب پادشاه که صلاح وی صلاح این کارگاه و فسادش تباهی نظام انام است گوید
- بخش ۸ - حکایت در محافظت حال و مراقبت مآل
- بخش ۹ - حکایت در توسّلی کلّی به حریم جلال قادر بی همتا و تجافی از ماسوا
- بخش ۱۰ - حکایت درآیین فتوّت و شیوهٔ مروّت
- بخش ۱۱ - مکالمهٔ شیخ الرئیس با کنّاس در قناعت و ترک تحمّل منّت از ناس در مذمّت طمع و زشتی آن گوید
- بخش ۱۲ - بی ارزشی دنیا و مثال اهل دنیا
- بخش ۱۳ - شرمندگی از ستایشگران
- بخش ۱۴ - در ستایش آزادگی و ذمّ طمع
- بخش ۱۵ - حکایت سیرت بهرام با عدل و داد در شفقت و انصاف با عباد
- بخش ۱۶ - حکایت از تاریخ دهقان در صعوبت صحبت احمقان
- بخش ۱۷ - در نوائب زمان و معاتبهٔ سفلگان گوید
- بخش ۱۸ - حکایت از واردات خویش
- بخش ۱۹ - حکایت در مکافات درست کرداران و مجازات نیکوکاران
- بخش ۲۰ - حکایت در تحذیر از انس به زخارف کودک فریب
- بخش ۲۱ - در فصل خطاب و خاتمهٔ کتاب گوید