شمارهٔ ۲۵۴

ز پی بیگانه خویی را، به امّید وفا افتم

به دام صد بلا از یک نگاه آشنا افتم

بود چون سایه در پای تو، هستی خاکساران را

مباد آن روز کز سرو سرافزازت جدا افتم