شمارهٔ ۱۵۶

در پیش تو دیوانه و فرزانه یکی‌ست

قدر خزف و گوهر یکدانه یکی‌ست

چون آینه با روشنی دیده، چرا

در چشم تو آشنا و بیگانه یکی‌ست؟