شمارهٔ ۸۷

دم چند فروزی از سخن چینی خویش

شرمنده نمی‌شوی ز رنگینی خویش

از من مزه‌ای طلب که مغز از سخنم

رسته‌ست چو نی شکر ز شیرینی خویش