رباعیات
- شمارهٔ ۱ هر چند که مرد قول و فعلش تبه است
- شمارهٔ ۲ از راز دو کون گر کس آگاه افتد
- شمارهٔ ۳ شیرینم و مغز سخنانم تلخ است
- شمارهٔ ۴ خوبان که همی رمند ز افسون فلک
- شمارهٔ ۵ هنگام بهار سیر گلشن نکنیم
- شمارهٔ ۶ پر داغ دل از جور جهانیست مرا
- شمارهٔ ۷ برگشتن عمر را نمود آمدنت
- شمارهٔ ۸ جا کرده اگر شاخ گلی در دل من
- شمارهٔ ۹ با عقده غم خوشم که کام دلم اوست
- شمارهٔ ۱۰ تا تکلیف تو جا مهیا نکند
- شمارهٔ ۱۱ با گردش دهر و خلق پرشور و شرش
- شمارهٔ ۱۲ گویند ز رخ طره پیچان برداشت
- شمارهٔ ۱۳ دل قافله درد ترا مرحله بود
- شمارهٔ ۱۴ با ما کین سپهر و انجم پیداست
- شمارهٔ ۱۵ ای شوخ بغمزه بر سر جنگ مباش
- شمارهٔ ۱۶ گویند کلیم توبه آسان شکند
- شمارهٔ ۱۷ خواری از دهر دانش اندوخته دید
- شمارهٔ ۱۸ ای خاک در تو سرمه بینائی
- شمارهٔ ۱۹ از رنج سفر گفتم اگر دل ریشست
- شمارهٔ ۲۰ ای آنکه دلت زر از غیب آگاهست
- شمارهٔ ۲۱ ذاتت که زمجموعه گل منتخب است
- شمارهٔ ۲۲ روزیکه تن شاه جهان از تب تافت
- شمارهٔ ۲۳ ای نقش بدیع شکل جان پرور تو
- شمارهٔ ۲۴ قسمت کردند ماه و خور بی کم و بیش
- شمارهٔ ۲۵ این روزی گرم حق تعالی است نه تب
- شمارهٔ ۲۶ آنم که نجویم از غم دهر پناه
- شمارهٔ ۲۷ در معرکه این تفنگ فریادرس است
- شمارهٔ ۲۸ اسبت که حنا زیب فزای تن اوست
- شمارهٔ ۲۹ بر پیل سپیدت که مبیناد گزند
- شمارهٔ ۳۰ کس نیست درین زمانه غمخوار کسی
- شمارهٔ ۳۱ ای همچو مگس بر همه طبعی تو گران
- شمارهٔ ۳۲ دریاست کفت سحاب می خیزد ازو
- شمارهٔ ۳۳ شاها یکره بهر که افتد نظرت
- شمارهٔ ۳۴ شاهی که حمایت خدایش سپر است
- شمارهٔ ۳۵ تیغ غضبت خون همه اعدا ریخت
- شمارهٔ ۳۶ این مژده فتح از پی هم زیبا بود
- شمارهٔ ۳۷ ای با افلاک عقد الفت بسته
- شمارهٔ ۳۸ از حق چو ندا شنید ممتاز محل
- شمارهٔ ۳۹ ای نقش جبین سرکشان فرش درت
- شمارهٔ ۴۰ غم جای دگر نمی رود از بر من
- شمارهٔ ۴۱ آنکس که ترا رخصت میخواری داد
- شمارهٔ ۴۲ شد تنگ ز کم ظرفی ما مشرب جام
- شمارهٔ ۴۳ با آنکه پیاله گیر این بزم منم
- شمارهٔ ۴۴ - برای چراغانی شهر نورسپور
- شمارهٔ ۴۵ افسوس که جمعیت از احوالم رفت
- شمارهٔ ۴۶ زنهار مگو که بنده گمراهم
- شمارهٔ ۴۷ ابر آب دگر بروی دنیا آورد
- شمارهٔ ۴۸ در بادیه گر دو گام بی آب شوی
- شمارهٔ ۴۹ ایدل گر رفع احتیاجت هوس است
- شمارهٔ ۵۰ دل در غم آن سرکش جاهل چه کند
- شمارهٔ ۵۱ حافظ چو بنغمه روح فرسا افتد
- شمارهٔ ۵۲ دستت اگر ای قدوه احرار شکست
- شمارهٔ ۵۳ راز دو جهان بتنگ دستان بسیار
- شمارهٔ ۵۴ این تازه بنا که عرش همسایه اوست
- شمارهٔ ۵۵ آزاده ز سر هوای دستار گذاشت
- شمارهٔ ۵۶ آنان که بخوان رزق روزی خوارند
- شمارهٔ ۵۷ هر چیز که مایه تن آسانی تست
- شمارهٔ ۵۸ از شاه جهان زمانه ممنون بادا
- شمارهٔ ۵۹ از شاه جهان جهان ببرگ و سازست
- شمارهٔ ۶۰ یارب دائم کمر بهمت بندی
- شمارهٔ ۶۱ زنجیر عدالتت بعالم رقمی است
- شمارهٔ ۶۲ از معدلتت زمانه آگاه شده است
- شمارهٔ ۶۳ ای عارضه تو عمر کاه همه کس
- شمارهٔ ۶۴ دست هوسم را ز درم بیزاریست
- شمارهٔ ۶۵ محسن دائم سرش در سینه زده
- شمارهٔ ۶۶ از حادثه دورتر بصد مرحله است
- شمارهٔ ۶۷ بنگی عربی سوار جمازه چرت
- شمارهٔ ۶۸ برگرد تو ای قدوه نیکوکاران
- شمارهٔ ۶۹ - تاریخ تسخیر قلاع خطهٔ دکن
- شمارهٔ ۷۰ از باده گذشتیم بپاکان قسم است
- شمارهٔ ۷۱ دستی نبود بر تو بداندیش ترا
- شمارهٔ ۷۲ چون شاه جهان پادشه شیر شکار
- شمارهٔ ۷۳ شاها بختت کشور اقبال گرفت
- شمارهٔ ۷۴ عالم روشن ز شمع اقبالت باد
- شمارهٔ ۷۵ نی از گریه است ضعف چشمم نه زدرد
- شمارهٔ ۷۶ ساز تو همیشه غم فزای دل بود
- شمارهٔ ۷۷ چون شمع خودم آتش پیراهن خویش
- شمارهٔ ۷۸ چون لاله خودیم آتش خرمن خویش
- شمارهٔ ۷۹ اجداد شه جهان همه تاج ورند
- شمارهٔ ۸۰ شاه از حسب و نسب شه شاهانست
- شمارهٔ ۸۱ دلخسته به پیش دادرس می آیم
- شمارهٔ ۸۲ هم زلف پریشان تو بر گشته ز ما
- شمارهٔ ۸۳ تا وزن شهنشاه ترازو کردست
- شمارهٔ ۸۴ با خویش همیشه ما در جنگ زدیم
- شمارهٔ ۸۵ از کسب هنر خوشدلی از دستم رفت
- شمارهٔ ۸۶ زنهار مگو که بنده گمراهم
- شمارهٔ ۸۷ بلبل هوس گلبن باغم نکند
- شمارهٔ ۸۸ آتش چو گذر بدشت پر خار کند