زبور عجم
- بخش ۱ - به خوانندهٔ کتاب زبور
- بخش ۲ - حصه اول
- بخش ۳ - دعا
- بخش ۴ - عشق شور انگیز را هر جاده در کوی تو برد
- بخش ۵ - درون سینهٔ ما سوز آرزو ز کجاست؟
- بخش ۶ - غزل سرای و نواهای رفته باز آور
- بخش ۷ - ای که ز من فزوده‌ای گرمی آه و ناله را
- بخش ۸ - از مشت غبار ما صد ناله برانگیزی
- بخش ۹ - من اگرچه تیره خاکم دلکیست برگ و سازم
- بخش ۱۰ - بصدای درمندی بنوای دلپذیری
- بخش ۱۱ - بر سر کفر و دین فشان رحمتِ عامِ خویش را
- بخش ۱۲ - نوای من از آن پر سوز و بیباک و غم انگیزست
- بخش ۱۳ - دل دیده ئی که دارم همه لذت نظاره
- بخش ۱۴ - گرچه شاهین خرد بر سر پروازی هست
- بخش ۱۵ - این جهان چیست صنم خانهٔ پندار من است
- بخش ۱۶ - فصل بهار این چنین بانگ هزار این چنین
- بخش ۱۷ - برون کشید ز پیچاک هست و بود مرا
- بخش ۱۸ - خیز و به خاک تشنه‌ای بادهٔ زندگی فشان
- بخش ۱۹ - تو باین گمان که شاید سر آستانه دارم
- بخش ۲۰ - نظر به راه‌نشینان سواره می‌گذرد
- بخش ۲۱ - بر عقل فلک پیما ترکانه شبیخون به
- بخش ۲۲ - یا مسلمان را مده فرمان که جان بر کف بنه
- بخش ۲۳ - عقل هم عشق است و از ذوق نگه بیگانه نیست
- بخش ۲۴ - سوز و گداز زندگی لذت جستجوی تو
- بخش ۲۵ - درین محفل که کار او گذشت از باده و ساقی
- بخش ۲۶ - ساقیا بر جگرم شعلهٔ نمناک انداز
- بخش ۲۷ - از آن آبی که در من لاله کارد ساتگینی ده
- بخش ۲۸ - ز هر نقشی که دل از دیده گیرد پاک می‌آیم
- بخش ۲۹ - دل بی قید من با نور ایمان کافری کرده
- بخش ۳۰ - ز شاعر ناله مستانه در محشر چه می‌خواهی
- بخش ۳۱ - نه در اندیشهٔ من کار زار کفر و ایمانی
- بخش ۳۲ - مرغ خوش لهجه و شاهین شکاری از تست
- بخش ۳۳ - خوشتر ز هزار پارسائی
- بخش ۳۴ - بر جهان دل من تاختنش را نگرید
- بخش ۳۵ - مرا براه طلب بار در گل است هنوز
- بخش ۳۶ - زمستان را سرآمد روزگاران
- بخش ۳۷ - هوای خانه و منزل ندارم
- بخش ۳۸ - از چشم ساقی مست شرابم
- بخش ۳۹ - شب من سحر نمودی که به طلعت آفتابی
- بخش ۴۰ - درین میخانه ای ساقی ندارم محرمی دیگر
- بخش ۴۱ - بجهان دردمندان تو بگو چه کار داری
- بخش ۴۲ - اگر نظاره از خود رفتگی آرد حجاب اولی
- بخش ۴۳ - نور تو وانمود سپید و سیاه را
- بخش ۴۴ - بده آندل که مستی های او از بادهٔ خویش است
- بخش ۴۵ - کف خاکی برگ و سازم برهی فشانم او را
- بخش ۴۶ - این دل که مرا دادی لبریز یقین بادا
- بخش ۴۷ - رمز عشق تو به ارباب هوس نتوان گفت
- بخش ۴۸ - یاد ایامی که خوردم باده ها با چنگ و نی
- بخش ۴۹ - انجم بگریبان ریخت این دیدهٔ تر ما را
- بخش ۵۰ - خاور که آسمان بکمند خیال اوست
- بخش ۵۱ - فرصت کشمکش مده این دل بی قرار را
- بخش ۵۲ - جانم در آویخت با روزگاران
- بخش ۵۳ - به تسلئی که دادی نگذاشت کار خود را
- بخش ۵۴ - بحرفی می توان گفتن تمنای جهانی را
- بخش ۵۵ - چند بروی خودکشی پردهٔ صبح و شام را
- بخش ۵۶ - نفس شمار به پیچاک روزگار خودیم
- بخش ۵۷ - به فغان نه لب گشودم که فغان اثر ندارد
- بخش ۵۸ - ما که افتنده‌تر از پرتو ماه آمده‌ایم
- بخش ۵۹ - ای خدای مهر و مه خاک پریشانی نگر
- بخش ۶۰ - «شاخ نهال سدره‌ای خار و خس چمن مشو»
- بخش ۶۱ - دو عالم را توان دیدن بمینائی که من دارم
- بخش ۶۲ - بر خیز که آدم را هنگام نمود آمد
- بخش ۶۳ - مه و ستاره که در راه شوق هم سفرند
- بخش ۶۴ - درون لاله گذر چون صبا توانی کرد
- بخش ۶۵ - اگر به بحر محبت کرانه می‌خواهی
- بخش ۶۶ - زمانه قاصد طیار آن دلآرام است
- بخش ۶۷ - دگر ز ساده دلیهای یار نتوان گفت
- بخش ۶۸ - خرد از ذوق نگه گرم تماشا بود است
- بخش ۶۹ - غلام زنده دلانم که عاشق سره اند
- بخش ۷۰ - لاله این چمن آلودهٔ رنگ است هنوز
- بخش ۷۱ - تکیه بر حجت و اعجاز و بیان نیز کنند
- بخش ۷۲ - چو موج مست خودی باش و سر بطوفان کش
- بخش ۷۳ - خضر وقت از خلوت دشت حجاز آید برون
- بخش ۷۴ - ز سلطان کنم آرزوی نگاهی
- بخش ۷۵ - با نشئه درویشی در ساز و دمادم زن
- بخش ۷۶ - هوس هنوز تماشا گر جهانداری است
- بخش ۷۷ - فرشته گرچه برون از طلسم افلاک است
- بخش ۷۸ - عرب که باز دهد محفل شبانه کجاست
- بخش ۷۹ - مانند صبا خیز و وزیدن دگر آموز
- بخش ۸۰ - ای غنچهٔ خوابیده، چو نرگس نگران خیز
- بخش ۸۱ - جهان ما همه خاک است و پی سپر گردد
- بخش ۸۲ - باز بر رفته و آینده نظر باید کرد
- بخش ۸۳ - خیال من به تماشای آسمان بود است
- بخش ۸۴ - از نوا بر من قیامت رفت و کس آگاه نیست
- بخش ۸۵ - شراب میکدهٔ من نه یادگار جم است
- بخش ۸۶ - لاله صحرایم از طرف خیابانم برید
- بخش ۸۷ - سخن تازه زدم کس بسخن وا نرسید
- بخش ۸۸ - عاشق آن نیست که لب گرم فغانی دارد
- بخش ۸۹ - درین چمن دل مرغان زمان زمان دگر است
- بخش ۹۰ - ما از خدای گم شده‌ایم او به جستجوست
- بخش ۹۱ - انقلاب! ای انقلاب!
- بخش ۹۲ - گرچه می دانم که روزی بی نقاب آید برون
- بخش ۹۳ - گشاده رو ز خوش و ناخوش زمانه گذر
- بخش ۹۴ - زندگی در صدف خویش گهر ساختن است
- بخش ۹۵ - برون زین گنبد در بسته پیدا کرده ام راهی
- بخش ۹۶ - گنه‌کار غیورم مزد بی‌خدمت نمی‌گیرم
- بخش ۹۷ - جهان کورست و از آئینهٔ دل غافل افتاد است
- بخش ۹۸ - نیابی در جهان یاری که داند دلنوازی را
- بخش ۹۹ - علمی که تو آموزی مشتاق نگاهی نیست
- بخش ۱۰۰ - چو خورشید سحر پیدا نگاهی می توان کردن
- بخش ۱۰۱ - کشیدی باده ها در صحبت بیگانه پی در پی
- بخش ۱۰۲ - عشق اندر جستجو افتاد آدم حاصل است
- بخش ۱۰۳ - بیا که خاوریان نقش تازه‌ای بستند
- بخش ۱۰۴ - عشق را نازم که بودش را غم نابود نی
- بخش ۱۰۵ - بر دل بیتاب من ساقی می نابی زند
- بخش ۱۰۶ - فروغ خاکیان از نوریان افزون شود روزی
- بخش ۱۰۷ - ز رسم و راه شریعت نکرده ام تحقیق
- بخش ۱۰۸ - از همه کس کناره گیر صحبت آشنا طلب
- بخش ۱۰۹ - بینی جهان را خود را نبینی
- بخش ۱۱۰ - من هیچ نمی‌ترسم از حادثهٔ شب‌ها
- بخش ۱۱۱ - تو کیستی ز کجائی که آسمان کبود
- بخش ۱۱۲ - دیار شوق که درد آشناست خاک آنجا
- بخش ۱۱۳ - می دیرینه و معشوق جوان چیزی نیست
- بخش ۱۱۴ - قلندران که به تسخیر آب و گل کوشند
- بخش ۱۱۵ - دو دسته تیغم و گردون برهنه ساخت مرا
- بخش ۱۱۶ - مثل شرر ذره را تن به تپیدن دهم
- بخش ۱۱۷ - خودی را مردم‌آمیزی دلیل نارسایی‌ها
- بخش ۱۱۸ - چون چراغ لاله سوزم در خیابان شما
- بخش ۱۱۹ - دم مرا صفت باد فرودین کردند
- بخش ۱۲۰ - گذر از آنکه ندیدست و جز خبر ندهد
- بخش ۱۲۱ - در این صحرا گذر افتاد شاید کاروانی را
- بخش ۱۲۲ - ترا نادان امید غمگساریها ز افرنگ است
- بخش ۱۲۳ - بگذر از خاور و افسونی افرنگ مشو
- بخش ۱۲۴ - جهان رنگ و بو پیدا تو میگوئی که راز است این
- بخش ۱۲۵ - از داغ فراق او در دل چمنی دارم
- بخش ۱۲۶ - به نگاه آشنائی چو درون لاله دیدم
- بخش ۱۲۷ - این هم جهانی آن هم جهانی
- بخش ۱۲۸ - بهار آمد نگه می غلطد اندر آتش لاله
- بخش ۱۲۹ - صورت گری که پیکر روز و شب آفرید
- بخش ۱۳۰ - باز این عالم دیرینه جوان می‌بایست
- بخش ۱۳۱ - لاله این گلستان داغ تمنائی نداشت
- بخش ۱۳۲ - هنگامه را که بست درین دیر دیر پای
- بخش ۱۳۳ - ای لاله ای چراغ کهستان و باغ و راغ
- بخش ۱۳۴ - من بندهٔ آزادم عشق است امام من
- بخش ۱۳۵ - کم سخن غنچه که در پردهٔ دل رازی داشت
- بخش ۱۳۶ - خود را کنم سجودی ، دیر و حرم نمانده
- بخش ۱۳۷ - آغاز گلشن راز جدید
- بخش ۱۳۸ - تمهید گلشن راز جدید
- بخش ۱۳۹ - بندگی نامه
- بخش ۱۴۰ - موسیقی
- بخش ۱۴۱ - مذهب غلامان
- بخش ۱۴۲ - در فن تعمیر مردان آزاد